لغت نامه دهخدا
خودکاشته. [ خوَدْ / خُدْ ت َ / ت ِ ] ( ن مف مرکب ) زراعت شده بواسطه زرع خویشتن. ( ناظم الاطباء ).
خودکاشته. [ خوَدْ / خُدْ ت َ / ت ِ ] ( ن مف مرکب ) زراعت شده بواسطه زرع خویشتن. ( ناظم الاطباء ).
زراعت شده بواسطه زرع خویشتن
💡 گر آب دهی نهال خود کاشتهای ور پست کنی مرا تو برداشتهای
💡 گر آب دهی نهال خود کاشتهای ور پست کنی بنا خود افراشتهای
💡 گستاخ منش کردهام، اکنون چه توان کرد؟ من بدروم آن تخم که خود کاشته بودم
💡 دوستان عیب و ملامت مکنید کانچه خود کاشته باشم دروم
💡 گر آب دهی نهال خود کاشته ور پست کنی بنا خود افراشته