خاک تاریک

مترادف‌ها

خاک سیاه، خاک تیره

لغت نامه دهخدا

خاک تاریک. [ ک ِ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) کنایه از جسد و قالب آدمی بود. ( برهان قاطع ) ( انجمن آرای ناصری ). قبضه خاکی که سرشت انسانی از آن است.

فرهنگ فارسی

کنایه از جسد و قالب آدمی بود.

جمله سازی با خاک تاریک

جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب

💡 عقلها حیران شود کز خاک تاریک نژند چون برآید این همه‌ گلهای نغز کامگار

💡 ندانستم ای خانه ویران شوی ابا خاک تاریک یکسان شوی

💡 صفایی ده این خاک تاریک را که به بیند این راه باریک را

💡 دگر روز چون مهتر سوز چهر بگسترد بر خاک تاریک مهر

💡 چو مقصودی نبود از هرچه گفتیم میان خاک تاریک آرمیدیم

💡 جهل را از دل تو علم برآرد بیخ خاک تاریک به خورشید شود رخشان

💡 شاعر با استفاده از استعاره خاک تاریک، سعی داشت عمق غم و اندوهی را که در قلب انسان‌های رنج‌دیده وجود دارد، به زیبایی تصویرسازی کند.

💡 در آن داستان قدیمی، شخصیت اصلی پس از طی کردن مسیرهای دشوار و پر از سختی، در نهایت زیر خاک تاریک آرام گرفت و به خواب ابدی رفت.

💡 طبیعت در آن شب‌های سرد زمستانی، با پوشاندن زمین زیر لایه‌ای از خاک تاریک و نمناک، خود را برای خواب زمستانی آماده کرده بود.

کلمات مرتبط

پیشنهاد شما
پیشنهادهای کاربران