خاک تاریک
مترادفها
خاک سیاه، خاک تیره
لغت نامه دهخدا
خاک تاریک. [ ک ِ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) کنایه از جسد و قالب آدمی بود. ( برهان قاطع ) ( انجمن آرای ناصری ). قبضه خاکی که سرشت انسانی از آن است.
فرهنگ فارسی
کنایه از جسد و قالب آدمی بود.
جمله سازی با خاک تاریک
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 عقلها حیران شود کز خاک تاریک نژند چون برآید این همه گلهای نغز کامگار
💡 ندانستم ای خانه ویران شوی ابا خاک تاریک یکسان شوی
💡 صفایی ده این خاک تاریک را که به بیند این راه باریک را
💡 دگر روز چون مهتر سوز چهر بگسترد بر خاک تاریک مهر
💡 چو مقصودی نبود از هرچه گفتیم میان خاک تاریک آرمیدیم
💡 جهل را از دل تو علم برآرد بیخ خاک تاریک به خورشید شود رخشان
💡 شاعر با استفاده از استعاره خاک تاریک، سعی داشت عمق غم و اندوهی را که در قلب انسانهای رنجدیده وجود دارد، به زیبایی تصویرسازی کند.
💡 در آن داستان قدیمی، شخصیت اصلی پس از طی کردن مسیرهای دشوار و پر از سختی، در نهایت زیر خاک تاریک آرام گرفت و به خواب ابدی رفت.
💡 طبیعت در آن شبهای سرد زمستانی، با پوشاندن زمین زیر لایهای از خاک تاریک و نمناک، خود را برای خواب زمستانی آماده کرده بود.