خانه زنیان

خانه زنیان. [ ن ِزِ ] ( اِخ ) دهی است از دهستان کوهمره سرخی بخش مرکزی شهرستان شیراز، واقع در 47 هزارگزی شهرستان شیراز و کنار شوسه شیراز به کازرون، این ناحیه در جلگه واقع و آب و هوایش معتدل و مالاریایی است. سکنه آن 312تن، مذهب آنها شیعه و زبانشان فارسی و لری است این ده از چشمه و رودخانه قره آغاچ مشروب میشود و محصولاتش غلات، لبنیات و حبوبات است. اهالی بزراعت و گله داری گذارن میکنند. و در آنجا یک باب دبستان و پاسگاه ژاندارمری وجود دارد. ( از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 7 ).

دهیست از دهستان کوهمره سرخی بخش مرکزی شهرستان شیراز.

خانه زنیان یا خان زنیان مرکز بخش ارژن شهرستان شیراز در استان فارس ایران است. فاصله خانه زنیان تا کلانشهر شیراز 39 کیلومتر می باشد. آب و هوای خوش و وجود باغ های شهری زیاد باعث گردیده این شهر به مکانی تفریحی و گردشی تبدیل گردد. مردم این شهر به دو زبان ترکی قشقایی و کهمره ای سخن می گویند.
جمعیت این شهر بر پایه سرشماری سال ۱۳۹۵ برابر با ۴٬۰۲۷ تن ( ۱۱۳۹ خانوار ) است.

خانه زِنْیان
شهری در استان فارس، شهرستان شیراز، و مرکز اداری بخش اَرژن. با ارتفاعی حدود ۱,۹۰۰ متر، در منطقه ای کوهستانی در ۳۷کیلومتری غرب شیراز، سر راه شیراز به نورآباد و بوشهر، قرار دارد. رودخانۀ قره آغاج از کنار این شهر می گذرد. اقلیم این شهر معتدل مایل به سرد و خشک است.

💡 تل سخاوت مربوط به سدهٔ ۷ و ۸ ه.ق است و در شهرستان شیراز، بخش ارژن، دهستان قره چمن، روستای خانه زنیان، کوچه روبروی کمیته امداد امام خمینی واقع شده و این اثر در تاریخ ۳۰ بهمن ۱۳۸۶ با شمارهٔ ثبت ۲۰۹۸۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

💡 خانه زنیان یا خان زنیان مرکز بخش ارژن شهرستان شیراز در استان فارس ایران است. فاصله خانه زنیان تا کلانشهر شیراز ۲۶ کیلومتر می‌باشد. آب و هوای خوش و وجود باغ‌های شهری زیاد باعث گردیده این شهر به مکانی تفریحی و گردشی تبدیل گردد. مردم این شهر به زبان کوهمره‌ای و زبان ترکی قشقایی سخن می‌گویند.

💡 تل خانه زنیان مربوط به سده‌های اولیه دوران‌های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان شیراز، بخش ارژن، دهستان قره چمن، روستای خانه زنیان، روبروی بخشداری، انتهای کوچه واقع شده و این اثر در تاریخ ۳۰ بهمن ۱۳۸۶ با شمارهٔ ثبت ۲۰۹۳۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.