کلمه «حله باف» به کسی گفته میشود که حله میبافد. حله در زبان فارسی به معنای جامه یا لباس نو است، به ویژه جامه بلندی که تمام بدن را میپوشاند و اغلب برای موقعیتهای رسمی یا مهم استفاده میشود. حله باف کسی است که با مهارت پارچهها و نخها را به گونهای میبافد که بتوان از آن لباسهای کامل و باکیفیت دوخت. این حرفه در گذشته اهمیت زیادی داشته، زیرا تولید حله و لباسهای بلند و مناسب نیاز به تجربه و دقت فراوان داشته است. حله بافها با دانش خود در انتخاب نخ، رنگ و طرح، لباسهایی مقاوم و زیبا میساختند که مورد توجه مردم قرار میگرفت. بنابراین، حله باف شخصی است که با هنر و تجربه خود لباسهای بلند و کامل را میبافد و به مردم ارائه میدهد.
حله باف
لغت نامه دهخدا
حله باف. [ح ُل ْ ل َ / ل ِ ] ( نف مرکب ) بافنده حله:
تا صبا شد حله باف و ابر شد گوهرفشان
هیچ لعبت در چمن خالی ز طوق و یاره نیست.کمال الدین اسماعیل.
فرهنگ فارسی
بافنده حله
جمله سازی با حله باف
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 چند ز تار طمع و پود لاف بر قد هر سفله شوی حله باف
💡 قلمت حله باف خلد نعیم سخنت نقشبند نقش نعم
