حق الشفعه

( حق الشفعة ) حق الشفعة. [ ح َق ْ قُش ْ ش ُ ع َ ] ( ع اِ مرکب ) حق تقدمی که یکی از دو شریک بر دیگران دارد چون شریک دیگر سهم ملک خود فروختن خواهد.

حق تقدمی که یکی از دو شریک بر دیگران دارد چون شریک دیگر سهم ملک خود فروختن خواهد

💡 شفاعة: شفاعت كه در جمله ولايقبل منها شفاعة قبول آن در قيامت نفى شده، ازشَفع به معناى جُفت، در مقابل وَتْر به معناى تك است و ازآن جا كه در شفاعت عرفى يا شرعى، شخص ‍ شفيع، جُفتِ انسانِ شفاعت شونده واقع مىشوند، به او شفيع و به عمل او شفاعت اطلاق مى گردد؛ چنانكه در حق الشفعه، مال بايع، شَفْع مال شريك مى شود و او مى تواند بافسخ بيع،مبيع را ضميمه ملك خود كند.

💡 مساءله 1 - اگر يكى از دو شريك حصه خود را به شريك خود نفروشد بلكه بهبيگانه بفروشد شريكش در صورت وجود همه شرايطى كه گفته خواهد شد حق دارد آنحصه را تملك كند و بدون ايجابى از ناحيه آن بيگانه و از ناحيه شريك بگويد من آن رابه ملك خود خود درآوردم، و آن گاه آن را از دست مشترى درآورده بهائى را كه اوبفروشنده داده به وى بپردازد: اين حق را حق الشفعه و دارنده آن را شفيع گويند.

💡 مساءله 7 - اگر خانه اش مشترك بين طلق و وقف باشد (مقدارى از آن ملك شخصى ومقدارى ديگرش موقوف باشد) و آن مقدار شخصى فروش ‍ برود نه ولى وقف حق شفعهدارد و نه موقوف عليه هرچند كه يكنفر باشد، بلكه در صورتى هم كه مقدار وقفى درمواردى كه فروختنش جائز است فروش برود ثابت شد حق الشفعه براى صاحب ملك طلقمحل اشكال است، و اقوى آن است كه در صورتى كه موقوفه وقف بر اشخاص مشخص ‍ ومتعددى باشد.