دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] جهان نامه، کتابی جغرافیایی به زبان فارسی، تألیف محمدبن نجیب بَکْران در اوایل سده هفتم است.
از زندگی مؤلف اطلاعی در دست نیست. احتمالاً مدتی در خراسان می زیسته و کتابش را به نام علاءالدین خوارزمشاه تدوین کرده است.
کلیات کتاب
بکران نقشه ای از عالم را بر جامه ای ترسیم کرده بود که یکی از قدیم ترین نقشه های مدرّج بوده است. در واقع، جهان نامه حاشیه ای بر این نقشه است که در آن مؤلف به شرح و وصف مناطقِ ترسیم شده پرداخته است. این کتاب با نثری ساده و روان و جملات کوتاه، در بیست فصل تنظیم شده است: چهار فصل نخست در باره نحوه ترسیم نقشه و استفاده از آن است. فصل پنجم تا یازدهم در توصیف مناطق مندرج در نقشه است و حاوی اطلاعات خلاصه و مفیدی در باره فاصله میان شهرها، موقعیت دریاها و دریاچه ها، جزایر، رودها، کوهها و بیابانهاست. فصول بعد به موضوعاتی از قبیل نام و القاب شهرها، مهاجرت اقوام، خلق و خوی مردم شهرها، فلزات و جواهر و چند حکایت اختصاص داده شده است
← استفاده از کتب دیگران
ارزش و اهمیت جهان نامه، افزون بر اطلاعات جغرافیایی، به سبب شرح مؤلف در باره برخی آثار تاریخی، از جمله صورت سنگی شیرین و شبدیز کسری ' در بیستون و چهره ملوک شهر بیشاپور بر روی کوهی در نزدیکی شهر است. وی همچنین در باره محل سکونت اقوام و جابه جایی آنها و اوضاع جامعه آن دوره، منابع زیرزمینی و نامهای مترادف شهرها اطلاعات سودمندی داده است.
نسخه ها
...