جباوی

به نظر سعدالدین جباوی، توبه، ورع، زهد و فقر به عنوان پایگاه‌های مهمی در مسیر دستیابی به درجات عالی عرفانی شناخته می‌شوند. پیروان سعدیه همچنین بر این باورند که صبر و توکل از ویژگی‌های نزدیکان به خداوند به شمار می‌روند و در این طریقت، رضا به عنوان بالاترین مرتبه محسوب می‌شود. طریقت سعدیه توسط شیخ سعدالدین جباوی تأسیس شد که در سده‌های پنجم و ششم هجری در منطقه شام و نزدیک دمشق زندگی می‌کرد. پیش از آنکه به عرفان و تصوف روی آورد، او به عنوان راهزنی شناخته می‌شد که مسیر کاروان‌ها را مسدود می‌کرد. از نظر سعدالدین جباوی، توبه، ورع، زهد و فقر به عنوان پایه‌های مهمی در مسیر رسیدن به درجات عالی عرفانی محسوب می‌شوند. پیروان این طریقت بر این باورند که صبر و توکل از ویژگی‌های نزدیکان به خداوند هستند و خرسندی، بالاترین مرتبه در این مسیر به شمار می‌آید. برخی از خانقاه‌های سعدیه در دمشق تنها در ماه ربیع‌الاول مراسم خود را برگزار می‌کنند. در عبادت‌های آن‌ها، هفت اصل وجود دارد: ۱. لا اله الا الله، ۲. الله، ۳. هو، ۴. حی، ۵. واحد، ۶. عزیز و ۷. ودود. نام‌های فرعی نیز به ترتیب شامل حق، قهار، قیوم، وهاب، مهیمن و باسط هستند. سالک پس از تلاوت نام‌های فرعی باید بلافاصله به لا اله الا الله روی آورد. همچنین، در این طریقت هفت ورد وجود دارد که به ترتیب عبارتند از: یا رؤوف، یا ودود، یا لطیف، یا عزیز، یا وهاب، یا ماجد و سلام هو قول من رب.