تیز تیز

تیزتیز. ( ق مرکب ) پرشتاب:
باد چون بشنید آمد تیزتیز
پشه بگرفت آن زمان راه گریز.مولوی. || بخشم. غضبناک: چون برمک بر تخت نشست سلیمان یکی تیزتیز در وی نگریست. ( تاریخ بخارا ).
نگه کرد قاضی بر او تیزتیز
معرف گرفت آستینش که خیز.( بوستان ).رجوع به تیز و دیگر ترکیبهای آن شود.

پر شتاب بخشم

💡 همی تیز تیز آتشی ساختند مرآن کُشته در آتش انداختند

💡 باد چون بشنید آمد تیز تیز پشه بگرفت آن زمان راه گریز

💡 نگه کرد قاضی در او تیز تیز معرف گرفت آستینش که خیز

💡 یا منگر سویِ بتان تیز تیز یا قدمِ دل مکش از رستخیز

💡 این یکی را نام فرزند عزیز می نبیند در تو الا تیز تیز