لغت نامه دهخدا
تکیه دار. [ ت َ ی َ / ی ِ ] ( نف مرکب ) گوشه نشین و زاهد و قلندر و درویش. ( ناظم الاطباء ). || نگهبان و محافظ تکیه.
تکیه دار
فرهنگ فارسی
گوشه نشین و زاهد و قلندر و درویش
فرهنگستان زبان و ادب
{accented} [زبان شناسی] ویژگی هجا یا واژۀ دارای تکیه
جمله سازی با تکیه دار
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 گر به عقبی دیده داری کوت زاد آخرت ور به دنیا تکیه داری هست دنیا را زوال
