لغت نامه دهخدا
توحید ایمانی. [ ت َ / تُو دِ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) آنست که غیر او را مستحق پرستش ندانی. ( از فرهنگ علوم عقلی ). رجوع به توحید شود.
توحید ایمانی. [ ت َ / تُو دِ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) آنست که غیر او را مستحق پرستش ندانی. ( از فرهنگ علوم عقلی ). رجوع به توحید شود.
آنست که غیر او مستحق پرستش ندانی.
💡 قدیمست این جهان نزد گروهی کز سیه مغزی گلاب شرک گیرند از گل توحید ایمانی