لغت نامه دهخدا
ترکل. [ ت َ رَک ْ ک ُ ] ( ع مص ) پای بر بیل نهادن تا بزمین فروشود. ( تاج المصادر بیهقی ) لگد زدن بر بیل تا فرورود بر زمین. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ) ( از المنجد ) ( ناظم الاطباء ). || کنده شدن زمین با سمهای چارپایان. ( از اقرب الموارد ) ( از المنجد ).