تاجگاه

💡 همایون کن تاج و گاه سریر فرود آمد از تاجگاه سریر

💡 به سرخیلی فتنه بربست موی سوی تاجگاه تو آورد روی

💡 آن نرگسم که بهر تماشای باغ عقل بر طرف تاجگاه دماغست منظرم

💡 که زیبد تو را تاج مهراج شاه نهاد آن زمان بر سر آن تاجگاه

💡 در ادبیات کلاسیک فارسی، واژه تاجگاه اغلب برای اشاره به جایگاهی بلند و باشکوه استفاده می‌شود که نشان‌دهنده اقتدار و عظمت یک حاکم قدرتمند است.

💡 پادشاه با نشستن بر روی تاجگاه خود، نماد قدرت و اقتدار ملی را به مردم نشان می‌داد و شکوه دولت را به نمایش می‌گذاشت.

💡 شاعر با توصیف پرشکوه تاجگاه، می‌خواست عظمت قلمرو پادشاه و شکوه و جلال دربار را در ذهن خواننده به شکلی بسیار زنده و ملموس ترسیم کند.