بیخ کند

بیخ کند. [ ک َ ] ( ن مف مرکب ) کنده شده از بیخ:
ای ز تو در باغ فضل سرو هنر سرفراز
وز تو شده بخل و جهل سرزده و بیخ کند.سوزنی.- بیخ کند کردن؛ استیصال. ( یادداشت بخط مؤلف ). از بن برانداختن.

کنده شده از بیخ

💡 همچون قلمم ز بیخ کندی به ستم کردیم نوان و لاغر و زرد و دژم

💡 شاخ درخت هوا چو گشت شکسته بیخ کند در دلت نهال حقیقت

💡 ولیکن آنکه کز بیخ کند باید کوه بمعرکه اندر دندان پیل باید و بال

💡 تا شد لوای عشق تو از بام دل بلند بنیان هستی من و ما را ز بیخ کند

💡 تیشه ظلم و ضلالت متعدی ریشه ملکت ز بیخ کند و ز بنیان

💡 دُمم از بیخ کند و دستم خورد شکمم پاره کرد و گوشم بُرد