بی گواه

بی گواه. [ گ ُ ] ( ص مرکب، اِ مرکب ) بی دلیل. بی برهان. بدون گواه:
بدستور دانا چنین گفت شاه
که دعوی خجالت بود بی گواه.سعدی.و رجوع به گواه شود.

بی دلیل. بی برهان. بدون گواه.

💡 به دستور دانا چنین گفت شاه که دعوی خجالت بود بی گواه

💡 باشک و آه کنم عشق را بخود ثابت چه لایق است که دعوای بی گواه کنم

💡 اگر چه شد تنم از داغ عشق لاله ستان هنوز دعوی خود بی گواه می دانم

💡 قباله باغ خرمای جندق و باغ خور مسعود را بنویسید و مهر کنید و به احمد بسپارید، احمد در حیات و ممات من هر چه از زبان من بگوید، بی گواهی و قسم قبول کنید که حق است.

💡 بلی چون افتد اندر دعویی بند گواه بی گواهان چیست سوگند