به کله

( بهکلة ) بهکلة. [ ب َ ک َل َ ] ( ع ص ) زن نازک اندام نیکوزندگانی. بهکن. ( از ذیل اقرب الموارد ). مؤنث بهکل. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ). و رجوع به ماده قبل و بهکن شود.

💡 عدوی بی‌سر و پا می‌کشد سر از خط تو چو می‌برد به کله دست سر نمی‌یابد

💡 داغ غم پنهان تو در پرده نسازد این گل به کله گوشة اظهار سپردیم

💡 گر برآید به کله ماه فلک آن اینست در خرامد به قبا سرو چمن این آن است

💡 از اشک من و رنگ رخ من ببر ای ترک بعضی به کله بر زن و بعضی به کمر بر

💡 خاک در سلطان را افسر کن و بر سر نه تا سر به کله داری بر افسرت افشانم