بلندی گرای

بلندی گرای. [ ب ُ ل َ گ َ / گ ِ ]( نف مرکب ) بلندی گراینده. بلندگرای. آنکه گرایش و میلان او به بلندی و رفعت باشد. ( آنندراج ):
سری کز تو گردد بلندی گرای
به افکندن کس نافتد ز پای.نظامی.|| کجی چیزهای بلند و مرتفع. ( ناظم الاطباء ). و رجوع به بلندگرای شود.

( اسم ) کسی که میل بعظمت و رفعت میکند بلند پرواز.
بلندی گراینده. بلند گرای. آنکه گرایش او به بلندی و رفعت باشد. یا کجی چیزهای بلند و مرتفع.

💡 شوق بلندی گرای پایه منصور جست حوصله نارسا پی به سر تیر برد

💡 یارب به بال تیغ که پرواز می کند؟ ننگست دوش، فرق بلندی گرای را