بلعام

بلعام.[ ب َ ] ( اِخ ) ( به معنی خداوند مردم )پسر بعور ( یا باعور ) و از اهل قریه فتور بود که در الجزیره واقع است. وی از پیغامبران سرزمین بین النهرین بود و پادشاه موآب او را دعوت کرد که در مقابل اجرتی عبرانیان را نفرین کند. چون بلعام عازم شد، درازگوش او از راه رفتن بازایستاد و هرچه آن را بزد پیش نرفت. ( از دایرة المعارف فارسی ) ( فرهنگ فارسی معین ). نام پسر باعور است که او زاهدی بوده مستجاب الدعوات که در زمان عیسی علیه السلام عاقبت ایمانش به باد رفت. ( آنندراج ). بلعم باعور. و رجوع به قاموس کتاب مقدس شود:
قهر او چون بگستراند دام
سگی آرد ز صورت بلعام.سنائی.از مایه بیچارگی قطمیر مردم میشود
ماخولیای مهتری سگ می کند بلعام را.سعدی.و رجوع به بَلعم و بلعم باعور شود.

ابن باعور ( بلعم بن بعور ) از مردم قریه فتور بود که در الجزایر واقع است. او پیشگو بود. و از جانب بلک پادشاه مو آب مامور گردید که نزد اسرائیلیان که نزدیک میشدند برود و ایشانرا لعنت کند. وی سوار بر ماده خری شد و به سوی آنان شتافت. در راه فرشته ای شمشیر به دست بر او ظاهر شد پس مرکوب از راه خود منحرف گردید و بلعام را به سبب شقاوت وی ملامت کرد. بلعام در عوض لعنت بنی اسرائیل را تبرک کرد.

💡 عوان آنجا سگی خیزد چو آذر سگ و بلعام در صورت برابر

💡 امتحان بلعام را از پا فکند ساخت در تیه و به آتش آسمند

💡 سگ از ره مهر و وفا هم‌صحبت اصحاب شد لابد سگ نفس و هوا رسوا کند بلعام را

💡 از مایهٔ بیچارگی قطمیر مردم می‌شود ماخولیای مهتری سگ می‌کند بلعام را

💡 کلب کو در ره وفا زد گام خرقه پوشد ز پوست در بلعام