بضایع

بضایع. [ ب َ ی ِ ] ( ع اِ ) بضائع. ج ِ بضاعة، بضاعت. رجوع به هریک از کلمات در جای خود شود.

= بضاعت

بضاعت
( اسم ) جمع بضاعت ( بضاعه ).

💡 ز خود بینی ره خود میسپارد از آن عمری بضایع میگذارد

💡 پسر گفت ای پدر چون مال داری چرا عمرت بضایع میگذاری

💡 دلا خاموش چون همدم نداری تو این عمرت بضایع میگذاری

💡 ز خود میبینی اینجاگه بخواری که عمر خود بضایع میگذاری