لغت نامه دهخدا
بت نگار. [ ب ُ ن ِ ] ( نف مرکب ) که بت را بنگارد. که تصویر بت را کشد. بتگر. || کنایه از نقاش و مصور. ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ).
بت نگار. [ ب ُ ن ِ ] ( نف مرکب ) که بت را بنگارد. که تصویر بت را کشد. بتگر. || کنایه از نقاش و مصور. ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ).
که تصویر بت را کشد
💡 بت که نگارنده شدش بت نگار چون دهدش کس به خدایی قرار
💡 نقش نبود از بت و از بت نگار کاو همه را بود خداوندگار
💡 سروست و بت نگار من آن ماه جانور ار سرو سنگ دل بود و بت حریر بر