ابراهیم بن احمد در منابع مختلف با اشارات متفاوتی ذکر شده است که یکی از آنها به ابراهیم بن احمد بن الحسن بازمیگردد؛ این شخصیت به طور خاص در ارتباط با رباعی ابراهیم مورد اشاره قرار گرفته است، که نشاندهنده جایگاه احتمالی او در محافل ادبی یا عرفانی است و برای کسب اطلاعات تکمیلی نیازمند ارجاع به مدخل تخصصیتر همان منبع اصلی (رباعی ابراهیم) است. علاوه بر این، این نام بر یکی از سلاطین مهم امپراتوری عثمانی اطلاق شده است. سلطان ابراهیم، هجدهمین فرمانروای عثمانی، در دوازدهم شوال سال ۱۰۲۴ هجری قمری دیده به جهان گشود و پس از برادرش، سلطان مراد چهارم، بر تخت سلطنت نشست. اگرچه وزیر مدبر او، قره مصطفی، تلاشهای قابل توجهی در راستای اصلاح امور مالی کشور انجام داد، اما پس از چهار سال، درباریان علیه وی شورش کرده و به قتلش انجامیدند.
دوران پادشاهی سلطان ابراهیم با خوشگذرانی و غفلت او از امور کشوری همراه بود که پیامدهای ناگواری برای امپراتوری در پی داشت؛ از جمله شکستهای متعدد سپاهیان عثمانی در دالماسی. این شکستها باعث خشم شدید سلطان شد و او را بر آن داشت تا طرحی سهمگین برای قتل عام تمام مسیحیان ساکن قلمرو خود بریزد، طرحی که با دخالت شیخالاسلام ناکام ماند. یکی از مهمترین وقایع دوران حکمرانی او، فتح جزیره اقریطش (احتمالاً اشاره به کرت) محسوب میشود. با این حال، این دوران با سرنوشتی تلخ برای سلطان پایان یافت؛ ینیچریها در سال ۱۰۵۸ هجری قمری او را دستگیر کردند و پس از مدتی حبس در قلعه چینی لی کوشک، به دار آویخته شد.
سومین شخصیت مهم با این نام، ابراهیم بن محمدبن اغلب بن ابراهیم بن اغلب، نهمین پادشاه سلسله اغلبیان در شمال آفریقا بود. این حاکم میل و اشتیاق زیادی به آبادانی و عمران قلمرو خود داشت، اما طبیعت خشن و قساوت طبع بر مزاج او غالب بود. وی در طول دوره حکمرانی خود با بنی طولون که در مصر سلطنت میکردند، درگیر جنگهای متعددی شد و در نهایت موفق به غلبه بر آنها گشت. سرنوشت سیاسی و نظامی او با غلبه بر دشمنانش گره خورده بود، اما این فرمانروا در نهایت نتوانست از بیماری بگریزد؛ او در سال ۲۸۹ هجری قمری بر اثر بیماری ذاتالریه (ذوسنطاریا) درگذشت و در شهر قیروان به خاک سپرده شد.
