ابراهیم حکیمی

[ویکی فقه] ابراهیم حکیمی، ملقب به حکیم الملک، دولتمرد ایرانی دورهٔ قاجار و پهلوی که نخست وزیر ایران در چند دوره بود. وی مدتی نیز رئیس مجلس سنای ایران بود.
ابراهیم حکیمی فرزند ابوالحسن حکیم باشی در سال ۱۲۵۰ (ه. ش) در شهر تبریز به دنیا آمد.
عبدالله پور، احمد، نخست وزیران ایران، ص۲۰۹، تهران، کانون انتشارات علمی، چاپ اول، ۱۳۶۹.
مظفرالدین شاه در سفری که به اروپا نمود، با ابراهیم حکیمی ملاقات داشت. ابراهیم به جهت سوابق پدرش و هم چنین عمویش حکیم الملک که وزیر دربار آن زمان بود، توانست مورد عنایت شاه قرار گیرد و به عنوان پزشک مخصوص شاه، از همراهان و ملازمان شاه گردید و به ایران بازگشت.
بامداد، مهدی، شرح حال رجال ایران در قرن ۱۲، ۱۳ و ۱۴، ص۷۲، تصحیح ذبیح الله علی زاده اشکوری، تهران، انتشارات فردوس، چاپ اول، ۱۳۸۴.
پس از فوت مظفرالدین شاه از دربار خارج شد و پس از مدتی به عنوان نماینده مجلس از طرف مردم تهران به مجلس شورای ملی راه یافت.
سالنامه دنیا، شماره هفدهم، سال ۱۳۴۱، اسامی نمایندگان مجلس شورای ملی، ص۲۲۹.
...

💡 مهدی بامداد (زاده ۱۲۷۶ خورشیدی در مشهد – درگذشته ۱۵ مهر ۱۳۵۲ خورشیدی در تهران)، مورخ، محقق، نویسنده و رجال‌شناس برجسته ایرانی در دوران معاصر و از پیشگامان رجال‌نویسی به شیوه نوین در ایران بود. وی در اصل کارمند دولت بود و حدود چهل سال از زندگی خود را در مشاغل گوناگون اداری و دولتی گذرانید و در دوران نخست‌وزیری ابراهیم حکیمی برای مدتی به مقام معاونت نخست‌وزیر نیز، دست یافت.

💡 در جلسه ۱۲ اردیبهشت ۱۳۲۴، نمایندگان مجلس با ۶۴ رأی از ۱۰۰ نفر به زمامداری ابراهیم حکیمی ابراز تمایل کردند. در پی آن، فرمان نخست‌وزیری صدر همان روز توسط شاه صادر شد. صدر هیئت وزیران خود را روز ۲۰ اردیبهشت به حضور شاه و روز ۲۳ اردیبهشت به مجلس شورای ملی معرفی کرد.

💡 پس از صدر دوباره ابراهیم حکیمی به مدت چند ماه نخست‌وزیر شد. در ۲۱ آذر ۱۳۲۴ دولت ملی آذربایجان رسماً در تبریز اعلام موجودیت کرد و پیشه‌وری خود را نخست‌وزیر این دولت اعلام کرد.

💡 خانوادهٔ ابراهیم حکیمی از بروجرد به تبریز رفته بودند. پدرش میرزا ابوالحسن حکیم‌باشی و عمویش میرزا محمود خان بروجردی، از پزشکان دربار مظفرالدین شاه بودند و از همین رو لقب حکیم‌الملک به آنان اعطا شده بود. ابراهیم پس از گذراندن تحصیلات مقدماتی در دارالفنونِ مظفریِ تبریز و نیز در دارالفنون ناصری تهران در ۱۳۱۲ هجری قمری به سرپرستی برادر بزرگش، نصرةالحکما، به دانشکده پزشکی در پاریس رفت.

💡 در جلسه دوم آبان ۱۳۲۴، نمایندگان مجلس برای دومین بار با ۷۵ رأی از ۹۴ نفر به زمامداری ابراهیم حکیمی ابراز تمایل کردند. در پی آن، فرمان نخست‌وزیری حکیمی همان روز ۲ آبان توسط شاه صادر شد. حکیمی هیئت وزیران خود را روز ۱۲ آبان به حضور شاه و روز ۱۳ آبان به مجلس شورای ملی معرفی کرد. مجلس شورای ملی در روز ۱۵ آبان با اکثریت ۸۸ رأی از ۹۴ نفر به دولت وی رأی اعتماد داد.