ابوالخطاب

ابوالخطاب. [ اَ بُل ْ خ َطْ طا ] ( اِخ ) صحابی است.
ابوالخطاب. [ اَ بُل ْ خ َطْ طا ] ( اِخ ) او از ابوزرعه و لیث بن سلیم از وی روایت کند.
ابوالخطاب. [ اَ بُل ْ خ َطْ طا ]( اِخ ) او از ابوسعید و ابوالخیر از او روایت کند.
ابوالخطاب. [ اَ بُل ْ خ َطْ طا ] ( اِخ ) ابن عمربن عبدالعزیز. عتبةبن مبارک از وی روایت کند.
ابوالخطاب. [ اَ بُل ْ خ َطْ طا] ( اِخ ) ابن فرات جعفربن محمد. بعضی کنیت او را ابوعبداﷲ گفته اند. رجوع به ابن فرات ابوعبداﷲ... شود.
ابوالخطاب. [ اَ بُل ْ خ َطْ طا ] ( اِخ ) ابن محرز. رجوع به ابن محرز ابوالخطاب مسلم شود.
ابوالخطاب. [ اَ بُل ْ خ َطْ طا ] ( اِخ ) احمدبن محمد صلحی. رجوع به احمد... شود.
ابوالخطاب. [ اَ بُل ْ خ َطْ طا ]( اِخ ) اخفش کبیر. رجوع به اخفش ابوالخطاب... شود.
ابوالخطاب. [ اَ بُل ْ خ َطْ طا ]( اِخ ) بهدلی. رجوع به ابوالخطاب عمروبن عامر شود.
ابوالخطاب. [ اَ بُل ْ خ َطْ طا ] ( اِخ ) جبلی. از مردم جبل، شهرکی مابین بغداد و واسط. شاعری مشهور است و میان او و ابوالعلاء معری مشاعراتی است. وفات او به سال 439 هَ. ق. در ذی القعده بود.
ابوالخطاب. [ اَبُل ْ خ َطْ طا ] ( اِخ ) حرب بن میمون الانصاری یا عبدی.بدل بن المحبر از او و وی از نضربن انس روایت کند.
ابوالخطاب. [ اَ بُل ْ خ َطْ طا ] ( اِخ ) عبدالحمیدبن عبدالمجید، یکی از موالی اهل هجر، ملقب به اخفش اکبر. رجوع به اخفش ابوالخطاب... شود.
ابوالخطاب. [ اَ بُل ْ خ َطْ طا ] ( اِخ ) عبداﷲ. محدث است و از شهربن حوشب روایت کند.
ابوالخطاب. [ اَ بُل ْ خ َطْ طا ] ( اِخ ) عتکی. او از ثابت و مسلم از او روایت کند.
ابوالخطاب. [ اَ بُل ْ خ َطْ طا ] ( اِخ ) عمربن ابی ربیعه. رجوع به ابوالخطاب عمربن عبداﷲبن ابی ربیعه...، و رجوع به عمر... شود.
ابوالخطاب. [ اَ بُل ْ خ َطْ طا ]( اِخ ) عمربن حسن بن علی حافظ. رجوع به عمر... شود.
ابوالخطاب. [ اَ بُل ْ خ َطْ طا ] ( اِخ ) عمربن عبداﷲبن ابی ربیعةبن المغیرةبن عبداﷲ القرشی المخزومی، شاعر. رجوع به عمر... شود.
ابوالخطاب. [ اَ بُل ْ خ َطْ طا ] ( اِخ ) عمروبن عامر بهدلی مملوک. شاعری راجز و فصیح و راویه از عرب. اصمعی شعر او را روایت کند و حجت آرد. ( از ابن الندیم ).

محدث است

[ویکی شیعه] ابوالخطاب، محمد بن ابی زینب مِقلاص اسدی، ملقب به بَرّاد اَجدَع که در منابع از او به عنوان بنیانگذار فرقۀ غالی خَطّابیه یاد شده است و می بایست او را در زمرۀ انقلابیون آغاز عصر عباسی به شمار آورد. همچنین از وی به عنوان یکی از پایه گذاران اسماعیلیه و نیز در شمار مرتبه «ابواب» در سلسله مراتب مقدس نصیریه نام برده اند.
مقریزی نام او را محمد بن ابی ثور، یا ابی یزید ضبط کرده که قطعا نادرست است. علامه حلی بنابر استنباطی اشتباه، به نقل از ابن بابویه او را زید می نامد. جز ابوالخطاب، در منابع گوناگون از وی به کنیه های ابواسماعیل و ابوالطیبات (یا ابوالظیبات و ابوالظیبان) نیز یاد شده است.
در برخی منابع به لقب بَرّاد که کشی بدان اشاره کرده واژه زرّاد به کار رفته است. به هر روی به نظر می رسد که لقب برّاد مشهورتر است. در منابع نصیری نیز از ابوالخطاب با عنوان کاهلی (و گاه کابل) نام برده شده است.

💡 گروهی که به پیروی از ابوالخطاب ادامه دادند او را پیامبری برگزیده از طرف جعفر صادق دانستند، و جعفر صادق را خدا می‌دانستند. آنان بر این عقیده بودند که در هر زمان باید دو پیامبر وجود داشته‌باشد: یکی ناطق (سخن‌گو) و دیگری صامت (بی‌صدا). در زمان محمد بن عبدالله او پیامبر ناطق بود و علی بن ابی طالب پیامبر صامت؛ در عصر جعفر صادق نیز او را پیامبر ناطق می‌دانستند و ابوالخطاب را پیامبر صامت.

💡 به رغم وعدهٔ ابوالخطاب به پیروانش در مورد پیروزی در جنگ با عیسی بن موسی، همهٔ آنان به جز یک تن کشته شدند و خود وی نیز دستگیر شد. او این شکست را به کمک وقوع بداء در علم الهی توجیه کرد. او سپس به دار آویخته شد. البته به عقیدهٔ برخی از پیروانش، او و یارانش کشته یا مجروح نشدند، بلکه از دیده‌ها پنهان شدند و ابوالخطاب به شکل فرشته‌ای درآمد.

💡 خطابیه بر این باور بودند که ابوالخطاب بار وظایف شرعی را از دوش آنان برداشته و احکام قرآن را فقط در مورد اشخاصی خاص تفسیر می‌کردند. آنان شهادت دروغ به نفع هم‌کیشانشان را مشروع می‌دانستند.

💡 خَطّابیّه نام فرقه‌ای غالی از شیعیان که توسط ابوالخطّاب در کوفه پایه‌گذاری شد. ابوالخطاب مدعی بود که جعفر صادق، امام ششم شیعیان، او را به عنوان وصی خود انتخاب کرده و اسم اعظم خدا را به او یاد داده‌است. او ابتدا مورد تشویق جعفر صادق قرار گرفت ولی بعدها توسط او رد و لعن گردید و در نتیجه پیروانش به چندین فرقه کوچک‌تر تقسیم شدند.

💡 ادعاهای ابوالخطاب به مرور زمان تغییر پیدا کرد: