اهل ظاهر

اهل ظاهر. [ اَ ل ِ هَِ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) آنکه بر ظاهر کتاب خدا عمل کند. مقابل اهل تأویل. رجوع به جامعالحکمتین و فهرست آن و فیه ما فیه ص 146 و 165 شود. || ریاکاران. ( آنندراج ).

آنکه بر ظاهر کتاب خدا عمل کند

💡 بینند اهل ظاهر تن را طفیل جامه فانوس ره ببزمی بی پیرهن ندارد

💡 و واجب بود مرید را نگاه داشتن عهدی که با خدای تعالی کرده باشد که شکستن عهد در راه ارادت همچون رِدّه بود از دین، اهل ظاهر را.

💡 کجا آید به چشم اهل ظاهر رتبهٔ ایشان که بیرون از تصورها بود جولان درویشان

💡 در انتظار بهارند اهل ظاهر و من بهاری از دل دیوانه در بغل دارم

💡 جام عیش اهل ظاهر سخت بی کیفیت است جرعه ای از بادهٔ اسرار می خواهد دلم

💡 تا به چشم اهل ظاهر همچو مژگان جا شوم خویش را چون کلک مو در بند صورت می کنم