ابن عاشور

[ویکی فقه] اِبْن ِ عاشور، عنوان افراد خاندانی مالکی مذهب که در سده های ۱۱-۱۴ق /۱۷-۲۰م عالمان و قضاتی از آن برخاستند و در تونس عهده دار مناصبی شدند.
نسب این خاندان به ادریسیان حسینی از اشراف مغرب باز می گردد که از مراکش، خاستگاه اصلی خود، به اسپانیا رفته و مدتی در آن جا سکنی داشته اند، اما در اثر آزارهای مذهبی، نیای بزرگ این خاندان، عاشور، در ۱۰۳۰ق /۱۶۲۱م اسپانیا را ترک و به مغرب کوچ نمود و در شهر سَلا مسکن گزید و این خاندان بعدها به دو شاخه تقسیم شد: شاخه ای از آن در مغرب اقصی (سلا و رباط) باقی ماند و شاخه دیگر به تونس منتقل گردید و این شاخه در تصوف و فقه و احراز مناصب دینی در تونس حائز اهمیت بسیاری شد.
مشاهیر خاندان
مشاهیر خاندان ابن عاشور عبارتند از:
← محمد بن عاشور
(۱) ابن ابی الضیاف، احمد، اتحاف اهل الزّمان، تونس، ۱۳۱۹ق. (۲) بستانی. (۳) بغدادی، هدیه. (۴) الحرکة الادبیة و الفکریة فی تونس (محاضرات الشیخ محمد فاضل بن عاشور)، تونس، ۱۹۷۲م. (۵) حسن حسنی، عبدالوهاب، مجمل تاریخ الادب التونسی، تونس، ۱۹۶۸م. (۶) دعوت الحق (مجلّه )، س ۱۳، شم ۷، ص۵۲ -۶۲، شم ۹ و ۱۰، ص۱۲۷-۱۳۲. (۷) زمرلی، صادق، اعلام تونسیون، ترجمه حمادی ساحلی، بیروت، ۱۹۸۶م.(۸) محفوظ، محمد، تراجم المؤلفین التونسّیین، بیروت، ۱۹۸۴م.(۹) مخلوف، محمد، شجرةالنور الزکیه، بیروت، ۱۳۵۰ق.
[ویکی فقه] ابن عاشور (ابهام زدایی). ابن عاشور ممکن است اشاره به اشخاص و شخصیت های ذیل باشد: • ابن عاشور (اعلام)، عنوان افراد خاندانی مالکی مذهب در سده های ۱۱-۱۴ق /۱۷-۲۰م، در تونس و عهده دار مناصب مختلف • ابن عاشور محمد بن عاشور، محمد بن عاشور، صوفی و فقیه، یکی از شخصیت های ابن عاشور• ابن عاشور عبدالقادر بن محمد عاشور، عبدالقادر بن محمد عاشور، صوفی و یکی از شخصیت های ابن عاشور• ابن عاشور حمده محمد بن محمد، محمد بن محمد بن محمد شاذلی بن عبدالقادر، معروف به حمده، فقیه و اصولی، یکی از شخصیت های ابن عاشور• ابن عاشور محمدطاهر بن محمد، محمدطاهر بن محمد بن شاذلی بن عبدالقادر، ادیب، قاضی و مفتی مالکی و نقیب اشراف، یکی از شخصیت های ابن عاشور
...
[ویکی فقه] ابن عاشور (اعلام). اِبْن ِ عاشور، عنوان افراد خاندانی مالکی مذهب که در سده های ۱۱-۱۴ق /۱۷-۲۰م عالمان و قضاتی از آن برخاستند و در تونس عهده دار مناصبی شدند.
نسب این خاندان به ادریسیان حسینی از اشراف مغرب باز می گردد که از مراکش، خاستگاه اصلی خود، به اسپانیا رفته و مدتی در آن جا سکنی داشته اند، اما در اثر آزارهای مذهبی، نیای بزرگ این خاندان، عاشور، در ۱۰۳۰ق /۱۶۲۱م اسپانیا را ترک و به مغرب کوچ نمود و در شهر سَلا مسکن گزید واین خاندان بعدها به دو شاخه تقسیم شد: شاخه ای از آن در مغرب اقصی (سلا و رباط) باقی ماند و شاخه دیگر به تونس منتقل گردید و این شاخه در تصوف و فقه و احراز مناصب دینی در تونس حائز اهمیت بسیاری شد.
بستانی، ج۳، ص۳۲۷.
مشاهیر خاندان ابن عاشور عبارتند از:
← محمد بن عاشور
(۱) ابن ابی الضیاف، احمد، اتحاف اهل الزّمان، تونس، ۱۳۱۹ق.(۲) بستانی.(۳) بغدادی، هدیه.(۴) الحرکة الادبیة و الفکریة فی تونس (محاضرات الشیخ محمد فاضل بن عاشور)، تونس، ۱۹۷۲م.(۵) حسن حسنی، عبدالوهاب، مجمل تاریخ الادب التونسی، تونس، ۱۹۶۸م.(۶) دعوت الحق (مجلّه )، س ۱۳، شم ۷، ص۵۲ -۶۲، شم ۹ و ۱۰، ص۱۲۷-۱۳۲.(۷) زمرلی، صادق، اعلام تونسیون، ترجمه حمادی ساحلی، بیروت، ۱۹۸۶م.(۸) محفوظ، محمد، تراجم المؤلفین التونسّیین، بیروت، ۱۹۸۴م.(۹) مخلوف، محمد، شجرةالنور الزکیه، بیروت، ۱۳۵۰ق.

💡 کلمه «رِحْلَةَ»، حالتی است که فرد بر روی راحله — شتری که برای راهپیمایی طولانی استفاده می‌شد — نشسته باشد و منظور از رحلت قریش، سفرهای خارج از مکه آنان برای تجارت است. این سفرها غالباً دومرتبه در سال و به مقصدهای یمن و شام صورت می‌گرفته‌است. ابن عاشور، مفسر سنی گزارش می‌کند که واژه «الشتَاءِ» اشاره به فصل زمستان و واژه «الصیْفِ» نیز اشاره به فصل تابستان دارد. البته به گفته ابن‌عربی، عارف اهل سنت، این دو واژه به دو نیمه سال اشاره دارد.

💡 به گزارش ابن عاشور، مفسر سنی مذهب، نام این سوره در مصحف عثمان، «قریش» ذکر شده‌است و دلیل این نام‌گذاری، استفاده از واژه قریش، تنها در این سوره از قرآن است. همچنین از «ایلاف قریش» به عنوان نام قدیمی این سوره یاد می‌شود. ابن کثیر، مفسر سنی مذهب، سوره را با نام «لایلاف قریش» گزارش کرده‌است.