لغت نامه دهخدا
ابجر. [ اَ ج َ ] ( ع ص ) آویخته ناف. مرد برآمده ناف. ناف بیامده. ( دستوراللغة ). درازناف. آنکه مبتلا به بجره است. مرد برآمده ناف و کلان شکم. مؤنث: بَجْراء. ج، بُجْر، بُجْران. || ( اِ ) رسن کشتی. || ( اِخ ) نام مردی.، ( آب جر ) آب جر. [ ج َ ] ( اِ مرکب ) جزر. مقابل مد.