باده ده

باده ده. [ دَ / دِ دِه ْ ] ( نف مرکب ) می دهنده. شراب دهنده. می گسار. ساقی:
پرستنده باده راپیش خواند
بچربی فراوان سخنها براند
بدو گفت کامشب توئی باده ده
بطائر همه باده ساده ده.فردوسی.

ساقی

💡 ساقیا باده ده که در غفلت عمر بر باد می رود بفسوس

💡 ساقیا تو جمله را یک رنگ کن باده ده گر یار و اغیار آمدند

💡 باده خور و نیز مرا باده ده خوبی احوال زمانه نگر

💡 پرده مستان نواخت زخمه باد سحر باده ده ای عشق تو همچو سحر پرده در

💡 غبار معبد تقوا به باده ده‌ کانجا کمال صدق و صفا تا وضوست می‌باشد

💡 ملالت دل من بین و باده ده که جز این نبوده واقع رنج و ملال او هرگز