الحسره

💡 از ظاهر سياق بر مى آيد كه جمله (اذ قضى الامر) بيان جمله (يوم الحسره ) باشد،در نتيجه اشاره به اين مى شود كه اين حسرتى كه به آن دچار مى شوند از ناحيهقضاى امر مى آيد، و قضاء وقتى باعث حسرت مى شود كه فوت گردد آنچه باعث روشنىچشم و آرزو و سعادت شخص (مقضى عليه ) گردد، و سعادتى كه او مى توانست بهآن نائل شود از بين ببرد، و ديگر به خاطر نداشتن آن هيچ خوشى در زندگى ندارد، چونهمه دلبستگى اش به آن بود، و معلوم است كه انسان هيچ وقت راضى نمى شود كه چنينچيزى از او فوت شود هر چند كه حفظش مستلزم هر ناملايمى باشد، مگر آنكه آن را بهغفلت از وى بربايند، و گرنه به هيچ قيمتى حاضر نيست كه آن را از دست بدهد، و لذامى بينيم در دنباله سخن فرمود: (و هم فى غفله و هم لا يومنون ).

💡 و انذرهم يوم الحسره اذ قضى الامر و هم فى غفله و هم لا يومنون

💡 او با شنیدن خبر ناگهانی، دچار الحسره و اندوه بسیار شدیدی شد که باعث گردید تمام روز خود را با غم بگذراند.

💡 از دست دادن فرصت‌های طلایی در دوران جوانی، می‌تواند باعث ایجاد الحسره و پشیمانی عمیقی در سال‌های پیری و دوران کهولت شود.

💡 بسیاری از اشعار کلاسیک فارسی، بیانگر احساس الحسره در برابر گذر زمان و از دست رفتن زیبایی‌های دنیای فانی و گذرا هستند.