التوبه

التوبه. [ اَت ْ ت َ ب َ ] ( ع مص ) توبه کردن. بازگشتن از گناه. || درتداول عامه، عزم بر ترک کاری کردن. بکاری بازگشت نکردن: التوبه که این کار را بکنم؛ هرگز نخواهم کرد.
ما امت پیغمبریم التوبه التوبه
از شمر و خولی بدتریم التوبه التوبه.

توبه کردن. بازگشتن از گناه

[ویکی الکتاب] ریشه کلمه:
توب (۸۷ بار)

💡 نیز این رو که بایسته است که کسی که میداند آن اعمال گناه است. توبه از آتش نبود. زیرا که صدر آیه ی «انما التوبه » مفید این معنی است که توبه از آن همان کسان است نه جز آنها.

💡 پس در حقيقت چنين توبه اى تتمه همان نيت سوءاول او است نه توبه حقيقى كه به معناى ندامت از گناه و بازگشت به خداست. ما درتفسير آيه (انما التوبه على اللّه للذين يعملون السوء بجهاله ) در جلد چهارم اينكتاب بحثى درباره توبه گذرانديم.

💡 و نيز فرموده: (و ليست التوبه للذين يعملون السيئات حتى اذا حضر احدهم الموتقال انى تبت الان، و لا الذين يموتون و هم كفار).

💡 در تفسیر نیشابوری، در تفسیر آیه ی «و هوالذی یقبل التوبه من عباده » چنین آمده است: گفته اند علامت قبول توبه، دوری یاران بد و هم نشینان سؤ است.

💡 (آيا آنها نمى دانند كه تنها خداوند توبه را از بندگانش مى پذيرد (ا لم يعلموا انالله هو يقبل التوبه عن عباده ) نه تنها پذيرنده توبه او است، بلكه زكات و ياصدقات ديگرى را كه به عنوان كفاره گناه و تقرب به پروردگار مى دهند، نيز خدا مىگيرد) (و ياخذ الصدقات ).

💡 دليل بر اينكه مراد از كلمه (قريب ) قبل از پيدا شدن علامتهاى مرگ است، آيه بعدى استكه مى فرمايد: (و ليست التوبه _ قال انّى تبت الان ).