مباحی

مباحی. [ م ُ ] ( ص نسبی ) آن که قائل به رفع حکم حرمت است و همه چیز را درخور ارتکاب می شمارد. جمعی که خود را به صوفیان منتسب می شمرده اند، و قائل به رفع حکم حرمت بوده اند و آنان را «اباحی » و «اباحتی » و «صوفیه اباحیه » نیز گویند. ( فرهنگ نوادر لغات کلیات شمس چ فروزانفر ج 7 ). از مُباحی عربی، که به اباحه معتقد باشد و همه چیز را مباح شمرد و چیزی را حرام و ناروا نداند:
ما رند و مقامر و مباحی ایم
انگشت نمای هر نواحی ایم.عطار ( از فرهنگ فارسی معین ).زهد از تو مباحی شد، تسبیح صراحی شد
جان را که فلاحی شد با رطل گران کرده.مولوی ( کلیات شمس ج 7 ).امروزسماع است و شراب است و صراحی
یک ساقی بدمست یکی جمع مباحی.مولوی ( ایضاً ).روحی است مباحی که از آن روح چشیده ست
کو روح قدیمی و کجا روح ریاحی.مولوی ( ایضاً ).

( صفت ) اباحتی: ما رند و مقامر و مباحی ایم انگشت نمای هر نواحی ایم. ( عطار )
آن که قائل به رفع حکم حرمت است و همه چیز را در خور ارتکاب می شمارد

💡 ماده ۱۴۷: هر کس مال مباحی را با رعایت قوانین مربوطه به آن حیازت کند مالک آن می‌شود.

💡 آن مباحی مذهب و صوفی لقب آن مرقع پوش دزد والحرب

💡 روحی است مباحی که از آن روح چشیده‌ست کو روح قدیمی و کجا روح ریاحی

💡 ای مباحی این سخن آن تونیست مرتدی تو، این به دندان تو نیست

💡 در شهر همه مباحی ام می خوانند نیکو نامی زعشق حاصل کردیم