نخل موم

نخل موم. [ ن َ ل ِ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) درخت پرگل یا پرمیوه که از موم الوان سازند. ( غیاث اللغات ). نخل مومین. شبیه نخل که از موم کنند:
طبع مسکینت محصص از هنر
همچونخل موم بی برگ وثمر.مولوی ( از جهانگیری ). || کنایه از شمع است:
روی گرمی چونبینیم به کس وانشویم
نخل مومیم به جز شعله که چیند بر ما؟کلیم ( از آنندراج ).

درخت پر گل یا میوه که از موم. الوان سازند نخل مومین.

💡 فضای گلشن هندوستان گلستانی ست که نخل موم چو عنبر درو بهار کند

💡 چنان شد دلنشین این روضه ی پاک که نخل موم دارد ریشه در خاک

💡 مرا نهال امید آن زمان شود سرسبز که نخل موم کند ریشه در دل آتش را

💡 دلم توقع گرمی ندارد از احباب چو نخل موم که می سازدش هوای خنک

💡 به روزگار اثر کرده آنچنان لطفش که شد ز تربیت شعله، نخل موم نهال

💡 مانند نخل موم نهال امید ما در مغز خاک ریشه به ذوق ثمر نکرد