لر کوچک نام تاریخی ناحیهای است که امروزه با عنوان لرستان شناخته میشود. بر اساس گزارشهای تاریخی مانند نزهةالقلوب حمدالله مستوفی، این منطقه در دوران حکومتهای پیشین ولایتی معتبر محسوب میشد که درآمد دیوانی آن به صورت حقوقی به اتابکان پرداخت میگردید. در دورهی مغول، میزان مالیات این منطقه حدود نه تومان و یکهزار دینار ثبت شده است.
بر پایه منابعی چون تاریخ گزیده، به عنوان یکی از شاخههای اصلی قوم لر شناخته میشد. گفته شده است که خاستگاه نخستین لرها در منطقهای به نام کول مان رود بوده و پس از افزایش جمعیت، گروههای مختلفی به مناطق گوناگون کوچیدند و نامهای قبایلی خود را یافتند. برخی از طوایف اصلی و فرعی لر کوچک شامل کوشکی، کنبلی، فضلی، سنوندی، ویراوند و دیگران بودهاند، در حالی که برخی گروههای ساکن در منطقه، مانند ساهی و مارودی، اگرچه گاهی به زبان لری سخن میگفتهاند، اما جزو لرهای اصلی به شمار نمیآمدند.
از دیدگاه جغرافیای تاریخی، لرستان در دوران مغول به دو بخش لر بزرگ و لر کوچک تقسیم میشد. لر بزرگ عمدتاً منطبق بر منطقهی کوهگیلویه و بختیاری امروزی است و لر کوچک نیز همان است که امروزه استان لرستان بهویژه مناطق فیلی نشین اطراف خرمآباد و پشتکوه خوانده میشود. تا نیمهی سدهی ششم هجری، این طوایف فاقد حکمران مستقل بودند و تحت فرمان حکومت مرکزی و والیان عراق عجم قرار داشتند. از آن زمان به بعد، با ظهور افرادی مانند خورشید و فرزندانش از قبیلهی جنکردی و پیوند ایشان با حاکمان سلجوقی، تحولات سیاسی در منطقه آغاز شد.