فریدون سپهسالار (قرن ۷ و نیمۀ اول قرن ۸ق)
صوفی، شرح حال نویس و دولتمرد آناتولی. پدرش از سپهسالاران دولت سلجوقی بود. او نیز همچون پدر و پس از مرگ او به مقام سپهسالاری رسید، اما اندکی بعد مرید جلال الدین محمد مولوی شد و از کارهای دولتی کناره گرفت و ۴۰ سال از مریدان مولانا بود. تنها اثر به جامانده از وی رسالۀ فریدون سپهسالار در بیان احوال مولانا و مشایخ طریقۀ مولویه است که با تصحیح و مقدمۀ سعید نفیسی چاپ شده است (تهران، ۱۳۲۵ش).
[ویکی اهل البیت] این صفحه مدخلی از اثر آفرینان است
نویسندگان و صوفی معروف به سپهسالار. از پیروان و نزدیکان جلال الدین محمد بلخی بود که مدت چهل سال از عمر خود را در ملازمت مولوی سپری کرد. فریدون بعد از مرگ مولوی، رساله ای در «احوال مولانا جلال الدین رومی» به نام «رساله ی فریدون سپهسالار» در شرح احوال مولوی و مشایخ طریقه ی مولویه نوشت که از کتب بسیار مهم در تاریخ تصوف و علوم و آداب است.
از دیگر آثارش «انموذج المناقب»، در احوال مولوی رومی که در خاتمه دفتر ششم «مثنوی» به چاپ رسیده است.
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 رسالهٔ سپهسالار در مناقبِ حضرتِ خداوندگار به حوادث زندگی مولانا و خانوادهٔ او پرداخته و کهنترین و مهمترین سند مثنوی است. این کتاب اثر فریدون سپهسالار است. سپهسالار به گفته خودش چهل سال در خدمت مولانا بوده و از حوادث عمدهٔ زندگی وی و خانوادهاش آگاهی داشتهاست.
