نوریه

نُوریّه، این طریقت از جمله روش‌های صوفیه است، اما در مقایسه با دیگر فرقه‌ها، جایگاه خاصی دارد. تاریخ و کرسی‌نامه‌ای مشخص تحت عنوان سلسله نوریه وجود ندارد. با این حال، در طول تاریخ تصوف، گاهی به عارفانی که روش ابوالحسین نوری را دنبال می‌کردند، نوری و نوریه اطلاق می‌شد. خلاصه روش نوری، ایثار تمامی مایملک انسان است. او ایثار زمان، مقامات و حتی نفس را اصل سلوک می‌دانست و سالکی را که به چنین ایثاری نپردازد، به عنوان فردی گرفتار در عالم مادی و بی‌بهره از معارف شهودی می‌شناخت. بر اساس یک حکایت، زمانی که او و تعدادی از یارانش به اعدام محکوم شدند، در لحظه‌ای که از حیاتش باقی مانده بود، تصمیم گرفت تا آن را به یارانش ایثار کند. در آن لحظه، طریقت خود را با جمله‌ای کوتاه بیان کرد: بنای طریقت من بر ایثار است و من اصحاب را به ایثار توصیه می‌کنم. به همین دلیل، او عزلت و انزوا را نه تنها ناپسند می‌دانست، بلکه آن را قبیح نیز تلقی می‌کرد، زیرا عزلت موجب تفرّد و عدم ایثار به دیگران می‌شد. با این توضیحات، صوفیانی که در مسیر سلوک به پاکبازی می‌پرداختند، نوری و نوریه نامیده می‌شدند.