نرگس و گل

نرگس و گل. [ ن َ گ ِ س ُ گ ُ ] ( ترکیب عطفی، اِ مرکب ) کنایه از چشم و گوش مطلوب است. ( برهان قاطع ) ( از انجمن آرا ) ( آنندراج ).

کنایه از چشم و گوش مطلوب است.

💡 روی و چشم شمس تبریزی گل و نسرین بکاشت در میان نرگس و گل جسم من پا کوفته

💡 به چشم و روی تو سوگند می خورم که به باغ مدام نرگس و گل گشته دسته می بینم

💡 گوید نی تازه شوی بی‌حد و اندازه شوی تازه‌تر از نرگس و گل پیش صبای دل من

💡 چو زلف اندر سر و رویش فتادند بسی بر نرگس و گل بوسه دادند

💡 گوید نی تازه شوی هیچ مخور غم تازه‌تر از نرگس و گل وقت صباها

💡 بر دور عمر و گردش چرخ اعتماد نیست جام و قدح چو نرگس و گل پرشراب کن