نرگس مست

نرگس مست. [ ن َ گ ِ س ِ م َ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) کنایه از چشم معشوق. چشم خمارآلود:
ز رشک نرگس مستش خروشان
به بازار ارم ریحان فروشان.نظامی.گفتم ای جان شدم از نرگس مست تو خراب
گفت در شهر کسی نیست ز دستم هشیار.عطار.غلام نرگس مست تو تاجدارانند
خراب باده لعل تو هوشیارانند.حافظ.

کنایه از چشم معشوق است چشم خمار آلود.

💡 آن سنبل پست پر ز تابش نگرید وان نرگس مست نیم خوابش نگرید

💡 دلم بربود دوش آن نرگس مست اگر دستم نگیری رفتم از دست

💡 سروقد تو تا گهی سوی چمن قدم نهد نرگس مست عمرها دیده به راه کرده است

💡 دل بندهٔ بند سنبل پست تو باد! جان شیفتهٔ دو نرگس مست تو باد!

💡 نهادم از سر مستی عنان تقوی را ز دست نرگس مست به دست باده فروش

💡 هستی اثری ز نرگس مست تو بود آب رخ نیستی هم از هست تو بود