لعل قبا

لعل قبا. [ ل َ ق َ ] ( ص مرکب ) دارای قبای لعل رنگ. دارای قبای سرخ:
ترا میان سران کی رسد کله داری
ز خون حلق تو خاکی نگشته لعل قبا.خاقانی.چشم خونین همه شب قامت شب پیمایم
تا ز خون جگرش لعل قبا آرایم.خاقانی.بس کز آتش سری و بادکلاهی فلک
برسر خاک ز خون لعل قبائید همه.خاقانی.سرخ سواری به ادب پیش او
لعل قبایی ظفراندیش او.نظامی.صاحب برهان و هم آنندراج آرند: لعل قبا معروف است که به او جامه قرمزی باشد و کنایه از خون هم هست که به عربی دم گویند و کنایه از جگر باشد و شراب انگوری لعلی را نیز گویند، چنانکه ازبنگ، سبزقبا.

۱- دارای قبایی برنگ لعل دارندئ قبای سرخ: بس کز آتش سری وباد کلاهی فلک بر سر خاک ز خون لعل قبایید همه. ( خاقانی. سج. ۲ ) ۴٠۹- خون دم.۳- جگر: سرخ سواری بادب پیش او لعل قبایی ظفر اندیش او. ( مخزن الاسرار. چا. ۳ ص ۴ ) ۵۱- شراب انگوری.
دارای قبای لعل رنگ سرخ. دارای قبای سرخ.

💡 شده ام برگ خزان دیده ای از رنج خمار در قدح ریز می لعل قبا ای ساقی

💡 امروز که شد عشرت می لعل قبا شد وان روز که بود آفت دی رنگ خزان داشت

💡 شب ماه عید را ز شفق چرخ جلوه داد بر کف حریف لعل قبا جام زر نهاد

💡 عدوت لعل قبا دید خویش را در خواب به قتل تیغ تو گشت آن خیال را عابر

💡 به گواهان لباسی نشود خون ثابت خون ما را که ازان لعل قبا می طلبد؟

💡 از همرهیش در جگر لاله نفس سوخت از بس که به تعجیل گل لعل قبا رفت