قصه گفتن

قصه گفتن. [ ق ِص ْ ص َ / ص ِگ ُ ت َ ] ( مص مرکب ) حکایت گفتن. داستانسرائی کردن.

( مصدر ) داستان گفتن نقل کردن.

💡 گفته می‌شود مهم‌ترین کار عاطفی، قصه گفتن برای بچه‌ها بوده‌است که تنها اندکی پس از پیوستنش به رادیو آغاز شد و به سرعت رشد کرد و طرفداران بسیاری داشت. در سال ۱۳۳۹ به دعوت رسمی یک سازمان فرهنگی آمریکایی، سه ماه به آمریکا رفت و مطالعه و تحقیق در زمینهٔ داستان‌های کودکان و نوجوانان را آغاز کرد.

💡 همه می دانیم که کودکان در ابتدای سال اول، نمی توانند بخوانند و بنویسند، ولی می توانند قصه بگویند و دوست دارند قصه بشنوند. شاید برای ایجاد انس و الفت بین معلم و شاگرد هیچ روشی بهتر از قصه گفتن نباشد. اگر معلم کار را با قصه گفتن شروع کند، بچه ها با دقت به او گوش می دهند. به تدریج با معلم انس می گیرند و دوستش می دارند. این محبت بعدا محرک اصلی آنها در پیشرفت می شود. به همین دلیل در کلاس اول، ایجاد عادت به مطالعه با داستانگویی شروع می شود و یا داستان قشنگی را برایشان می خواند. به این ترتیب هم بچه ها از این لحظات لذت می برند و هم این که آموزگار فقط به آنها درس نمی دهد، بلکه به نوعی در دنیای آنها سهیم می شد، خوشحال می شوند و با او احساس نزدیکی می کنند.