فغفوری

فغفوری. [ ف َ ] ( ص نسبی، اِ ) منسوب به فغفور. ( یادداشت مؤلف ). بغپوری. ( فرهنگ فارسی معین ). || به کنایت ترک، پیرو یا مطیع فغفور:
نیاید با تو در خاکت نه فغفوری نه خاقانی.سنائی. || نوعی چینی نفیس که از چین آرند.( یادداشت مؤلف ): دویست عدد چینی فغفوری.( تاریخ بیهقی ). || ( اِخ ) چینیان. ( آنندراج ). مردم چین یا ترکستان:
چو فارغ شد از غارت فوریان
کمر بست بر کین فغفوریان.نظامی.

( صفت ) منسوب به فغفور بغپوری: نیابد با تو در خاکت نه فغفوری نه خاقانی.

💡 ورنه از خود جوش منصوری زند خویش را بر ملک فغفوری زند

💡 خامه ی نقاش را ماند سرانگشت گدا بس که مو از لقمه ی چینی فغفوری گرفت

💡 وقت آن آمد که خرگه با گل سوری زنی لعبت چینی گزینی جام فغفوری زنی

💡 زین عرضها نتوان صاحب جوهرگردید نازچینی مفروشیدکه فغفوری نیست

💡 سزای جام فغفوری نیی ای چرخ دون پرور شراب تلخ داری جمله در جام سفالی کن

💡 تا سر زلف تو چین یافت خطا کرد بسی که به ملک دل من دعوی فغفوری کرد