نیکوگوی

نیکوگوی. ( نف مرکب ) نیکوگوینده. نیک گو. ( فرهنگ فارسی معین ). که در حق دیگران نکوگوید. که از دیگران به خوبی نام برد. مقابل بدگوی: اگر خواهی که مردمان ترا نیکوگوی باشند نیکوگوی مردمان باش. ( از قابوس نامه ). || نیکوسخن. که سخته و سنجیده سخن گوید. فصیح:
گر همی خواهی که نیکوگوی باشی گوش دار
کی توانی گفت نیکو تا که اول نشنوی.ناصرخسرو.

💡 { دیگر گفت: اگر خواهی که مردمان ترا نیکوگوی باشند نیکوگوی مردمان باش.}

💡 گفت سلطانش برو فرمان تراست لیک شادش کن که نیکوگوی ماست

💡 گر همی خواهی که نیکوگوی باشی گوش‌دار کی توانی گفت نیکو تا نخستین نشنوی؟

💡 بنده گر نیکست و گر بد در سخن نیکت ستود نزد نیکویان جزا بد نیست نیکوگوی را