نیم شبان

نیم شبان. [ ش َ ] ( اِ مرکب،ق مرکب ) نیم شب. هنگام نیم شب. در دل شب:
آسمان از ستاره نیم شبان
به چه ماند به پشت سنگی سار.کسائی.حاکم در جلوه خوبان به روز
نیم شبان محتسب اندر شراب.ناصرخسرو.این شب دین است نباشد شگفت
نیم شبان بانگ و فغان کلاب.ناصرخسرو.درگه میران غز درشکنی نیمروز
چون در افراسیاب نیم شبان روستم.خاقانی ( دیوان چ عبدالرسولی ص 268 ).نوش لب رفت پیش نوش لبان
چنگ را برگرفت نیم شبان.نظامی.نظر به حال چنین روز بود در همه عمر
نماز نیم شبان و دعای اسحارش.سعدی.

نیم شب. هنگام نیم شب. در دل شب.

💡 رقعهٔ دردم ز تو بیچاره‌وار نیم شبان دوش به کیوان رسید

💡 با سینهٔ تنگ، نعرهٔ مستانه در نیم شبان بر سر کویی بزنیم

💡 چون ز مقام نمود نغمهٔ شیرین زنم نیم شبان صبح را میل دمیدن دهم

💡 غلغل به صف قدس درافتد چو درآید در نیم شبان از در میخانه خروشم

💡 معشوقه خراباتی و مطرب باید تا نیم شبان زنان و کوبان آید

💡 این نیم شبان کیست چو مهتاب رسیده پیغمبر عشق است ز محراب رسیده