لغت نامه دهخدا
نگارنگار. [ ن ِ ن ِ ] ( نف مرکب ) نگارنگارنده. صورت ساز:
نگار ایزد بی چونی ای نگار رهی
زهی نگارنگار و زهی نگارگری.سوزنی.
نگارنگار. [ ن ِ ن ِ ] ( نف مرکب ) نگارنگارنده. صورت ساز:
نگار ایزد بی چونی ای نگار رهی
زهی نگارنگار و زهی نگارگری.سوزنی.
نگارنگارنده. صورت ساز
💡 کنیم محو ز خود نقش خود نگار نگار بلوح سینه نگاریم هرچه بادا باد
💡 از رخ و خامهٔ نگار نگار صدر دیوان ز هریک چو بهار
💡 ز شاهدی که بود رویش از نگار نگار بخواه باده و بر یاد میگسار گسار