لغت نامه دهخدا
نشکفته. [ ن َ ش ِ ک ُ ت َ / ت ِ / ن َ ک ُ ت َ / ت ِ ] ( ن مف مرکب ) وا نشده. باز ناشده. ناشکفته: غنچه نشکفته. رجوع به شکفته و ناشکفته شود.
نشکفته. [ ن َ ش ِ ک ُ ت َ / ت ِ / ن َ ک ُ ت َ / ت ِ ] ( ن مف مرکب ) وا نشده. باز ناشده. ناشکفته: غنچه نشکفته. رجوع به شکفته و ناشکفته شود.
وا نشده. باز ناشده. ناشکفته: غنچ. نشکفته.
💡 دل چو بیغم شد نمیگردد به درمان دردمند گل نگردد غنچه نشکفته چون وامیشود
💡 گل نشکفته من در چمن هرگز نمیخوابد به شبنم در ته یک پیرهن هرگز نمیخوابد
💡 که به غربت فکند تنگدلان را زوطن؟ باغبان کی گل نشکفته به بازار برد؟
💡 به طرف مرز بر، آن لالههای نشکفته چنان بود که سرنیزههای خونآلود
💡 در هجر تو، هر پارهٔ دل محشر داغی ست یک غنچهٔ نشکفته ندارد چمن ما
💡 نو بهار دل من بودی و نشکفته هنوز برگ تاراج خزان چون ورق تاک شدی