میدانگه

میدانگه. [ م َ / م ِ گ َه ْ ] ( اِ مرکب ) میدانگاه. مخفف میدانگاه. جای پهن فراخ که عاری از بنا باشد:
عابدان نعره برآرند به میدانگه از آنک
نعره شیردلان در صف هیجا شنوند.خاقانی.کعبه را نام به میدانگه عام عرفات
حجره خاص جهان داوردارا شنوند.خاقانی.بالای هفت خیمه پیروزه دان ز قدر
میدانگهی که هست در آن عسکر سخاش.خاقانی. || میدان چوگان بازی و اسب سواری:
فراش صدرش هر شهی بهر چنین میدانگهی
چرخ از مه نو هر مهی چوگان نو پرداخته.خاقانی.

💡 ای اسیران سوی میدانگه روید کز شهانشه دیدن و جودست امید

💡 چو دید آن دستبردش رام آزاد کمان زه کرد در میدانگه ا ستاد

💡 پهنهٔ گردون میدانگه جولان شه است وین مه نو اثر نعل سم اشقر اوست

💡 شاهزاده شد به میدانگه روان بانوان اندر قفای او نوان

💡 کای خدا این شه گر آن شاه وفی است هان به میدانگه به خون آغشته کیست؟

💡 کعبه را نام به میدانگه عام عرفات حجرهٔ خاص جهان داور دارا شنوند