گل چراغ

گل چراغ.[ گ ُ ل ِ چ ِ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) قسمت بالای فتیله چراغ پس از سوختن. رجوع به گل چراغ گرفتن شود.

قسمت بالای فتیله چراغ پس از سوختن.

💡 ما را مآل کار طرب بی‌دماغ کرد بوی گل چراغ در این بزم گنده است

💡 نسیم از پر پروانه می کند پرواز در این بهار مگر گل چراغ محفل شد

💡 هر شب گل چراغ بهار دگر کند بلبل گمان مبر که ز پروانه داغ نیست

💡 ز رفتن شب و وقت گل چراغ چه غم پیاله گیر که فصل شکوفه ی سحر است

💡 کلاه شعله اگر کج نهد سزاوارست گل چراغ چو پروانه بلبلی دارد

💡 در آن چمن که صبا آه صبح خیزانست گل چراغ ترا نکهت گل شب بوست