نان دادن

نان دادن. [دَ ] ( مص مرکب ) روزی دادن. رزق رساندن. با بذل و بخشش معاش اطرافیان و زیردستان را تأمین کردن. روزی رساندن. موجبات معیشت دیگران فراهم کردن:
به فضل و خوی پسندیده جست باید نام
دگر به دادن نان و به بذل کردن زر.فرخی.و امیرک بیهقی را با خود برد و نان داد. ( تاریخ بیهقی ).
آنکه او از آسمان باران دهد
هم تواند کو به رحمت نان دهد.مولوی.مخور هول ابلیس تا جان دهد
همان کس که دندان دهد نان دهد.سعدی ( بوستان چ یوسفی ص 149 ).بنا کرد و نان داد و لشکر نواخت
شب از بهر درویش شبخانه ساخت.سعدی.

( مصدر ) ۱ - بخشیدن نان عطاکردن نان. ۲ - روزی رساندن رزق دادن: اوراببهانه نان دادن درخانه کشتندزن بترسید وبگریخت.
روزی دادن. رزق رساندن

💡 من بدانم دولت عقبی به نان دادن درست تا عنان عمر در دستست دستت نان دهاد

💡 اگر امروز دست خود به نان دادن علم سازی ز خورشید قیامت بر سرت چادر شود پیدا

💡 آبم نه در سبو و مرا دست نام و ننگ دامن گرفته از پی نان دادن عیال

💡 فخر جمله کارها نان دادن است در به روی دوستان بگشادن است

💡 دگر آنک نان دادن آئین اوست کند دشمن او را ستایش چه دوست

💡 من آبروی نخواهم ز بهر نان دادن که پیش طایفه‌ای مرگ به که بیماری