ناشکیبی

ناشکیبی. [ ش ِ ] ( حامص مرکب ) جزع. بی تابی. بی قراری. بی صبری. بی آرامی. ناشکیبائی:
که ترسم مریم از بس ناشکیبی
چو عیسی برکشد خود را صلیبی.نظامی.آورده مرا به دلفریبی
واداده به دست ناشکیبی.نظامی.چون که دید او ستیزه کاری من
ناشکیبی و بی قراری من.نظامی ( هفت پیکر ص 179 ).جادو سخنی به دلفریبی
عاشق منشی به ناشکیبی.ملاعبدالشکور بزمی.بخود گفت این گل از بی عندلیبی
سر و کارش بود با ناشکیبی.وصال.

ناشکیبایی مقابل شکیب.

💡 نه تو گفتی که من باشم شکیبا کنونت ناشکیبی کرد شیدا

💡 ز ناشکیبی و بی طاقتی که بود دلم کسان به طعنه نهادند هر دری لقبش

💡 به کویت ناشکیبی گو نباشد به باغت عندلیبی گو نباشد

💡 نازنین را به همرکیبی خویش کرد همراه ناشکیبی خویش

💡 طلبم نهایت آن که نهایتی ندارد به نگاه ناشکیبی به دل امیدواری

💡 ز بیم ناشکیبی می نخوردی که یکباره قرارش می‌ببردی