محمود شهابی، فیلسوف و دانشمند برجسته معاصر، در سال ۱۲۸۲ هجری شمسی، در شهر تربت حیدریه واقع در خراسان، در خانوادهای ریشهدار و اهل علم دیده به جهان گشود. وی از سنین خردسالی، مطابق با سنت دیرین خاندانهای علمی، تحصیلات رسمی خود را آغاز کرد. در پنج سالگی، فراگیری الفبا و هجای کلمات را در مکتبخانه به سرعت به پایان رساند و در مدت شش ماه موفق به ختم یک دوره کامل قرآن کریم گردید. پس از تسلط بر مقدمات علوم فارسی و عربی، به مشهد عزیمت کرد؛ جایی که حوزه علمیه آن مرکز تجمع استادان بنام در عرصههای تدریس و تحقیق بود. در این دوره، از محضر اساتید مبرزی همچون آقا بزرگ حکیم، آقا میرزا محمد فرزند آخوند خراسانی، و ادیب نیشابوری بهرههای علمی برد.
دوره تحصیل شهابی در مشهد با حضور فعال در جلسات درس تمامی بزرگان مذکور و نیز جمعی از استادان متخصص و متبحرِ گمنام که مورد توجه خواص و حقیقتجویان بودند، سپری شد و ایشان در تمامی حوزههای درسی، به عنوان شاگردی نکتهدان و شاخص شناخته میشدند. در همان ایام که مشغول فراگیری دروس سطح و خارج، مطالعه، مباحثه و تدوین تقریرات اساتید بود، به درخواست جمعی از طلاب مشتاق که در مرحله سطح مشغول تحصیل بودند، تدریس علوم مقدماتی نظیر منطق، معانی و بیان، و اصول فقه را آغاز نمود و بدین ترتیب، بسیاری از جویندگان علم از درسهای پربار ایشان بهرهمند گردیدند.
حدود سال ۱۳۰۵ هجری شمسی، محمود شهابی تحصیلات اصلی خود را که شامل فلسفه عالی، دوره اجتهاد، فقه، اصول و ادبیات فاخره بود، در مشهد به اتمام رساند و موفق به دریافت اجازه اجتهاد از چند تن از اساتید بزرگ گردید. سپس، با شنیدن شهرت استادان برجسته اصفهان، بهویژه در زمینه فلسفه، به آن دیار سفر کرد؛ اما پس از مواجهه با فضای علمی حوزه آنجا، خود را از حضور در جلسات درسشان بینیاز یافت. در اصفهان، تنها با چند تن از افاضل جوان که مجتهد یا در آستانه اجتهاد بودند، به برقراری جلسات مذاکره و مباحثه پرداخت و بیشتر اوقات خویش را صرف تدریس فلسفه و علوم منقول نمود.
