لغت نامه دهخدا
لعاب گوزن. [ ل ُ ب ِ گ َ وَ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) آب دهان گوزن:
موی تو چون لعاب گوزنان شده سپید
دیوانت همچو خشم غزالان شده سیاه.خاقانی. || لعاب گاو. کنایه از روشنی و سفیدی صبح باشد. ( برهان ):
بر کوه چون لعاب گوزن اوفتد به صبح
هویی گوزن وار به صحرا برآورم.خاقانی. || کنایه از برف و شبنم. || کنایه از روشنی آفتاب و برق. ( برهان ). || لعاب شمس:
گو ز تف تیغ تو زهره شیران نگر
آنکه لعاب گوزن در طیران دیده نیست.خاقانی.|| نوعی از تریاک ( ؟ ) سفیدفام که بر کوه و کاه و مانند آن نشیند. ( برهان ).
