قفا خوردن

قفا خوردن. [ ق َ خوَرْ / خُرْ دَ ] ( مص مرکب ) پی گردنی خوردن. پس گردنی خوردن. ضرب دیدن. آسیب دیدن:
گدائی که از پادشه خواست دخت
قفا خورد و سودای بیهوده پخت.سعدی.از آن تیره دل مردصافی درون
قفا خورد و سر برنکرد از سکون.سعدی.دگر هرکه بربط گرفتی به کف
قفا خوردی از دست مردم چو دف.سعدی.به خردی بخورد از بزرگان قفا
خدا دادش اندر بزرگی صفا.سعدی.قفا خورند و ملامت کشند و خوش باشند
شب فراق به امّید بامدادوصال.سعدی.

( مصدر ) پس گردنی خوردن: نرود پیش کار رسوایی از ملامت اگر قفا نخورد.

💡 یک زمان کاین جایگه بنشسته ام از قفا خوردن ببین چون خسته ام

💡 چند چون پشه ز هر دست قفا خوردن چند چون مور بهر پای فشاندن سر

💡 چو تو برگ قفا خوردن نداری سر خود گیر چون گردن نداری

💡 از قفا خوردن ایام چه ننگ آید و عار که هم اسباب بزرگیست هم آیات خطر

💡 صراحی از قفا خوردن باستاد قدح از آب تا گردن باستاد