کوه کان

کوه کان. ( نف مرکب ) یعنی کوهکن و کان به معنی کنده نیز آمده و به فتح کاف مرادف کن، لیکن از ضرورت شعر است. ( آنندراج ). کوهکن. کهکان. ( فرهنگ فارسی معین ):
ز آرزوی کف راد تو ز کان گهر
گهر برآمد بی کوه کان و بی میتین.فرخی ( از آنندراج ).

= کوهکن

کوهکن کهکان.

💡 به دریا درآنکس که جان می‌کند هم آنکس که در کوه کان می‌کند

💡 بس کن که تو چو کوهی در کوه کان زر جو که را اگر نیاری اندر صدا چه باشد